فرگیس

2012-02-12T21:43:00.000Z

دفعه قبلی که اینطوری شده بودم ۱۸ سالم بود. تهران برف می‌آمد. بی‌قرار از برف و تنهایی بودم و بی‌حوصله از آدم‌های اطراف. هیچ آشنایی نمی‌خواستم. حرف‌هایم را با نزدیکانی که می‌توانستند باهام همراه بشوند در ذهنم مرور می‌کردم و دانه دانه از لیست خطشان می‌زدم.

یاد پسری افتادم که مدتی بود باهاش چت می‌کردم و به نظرم آدم باحالی بود. با خودم گفتم آنلاین ‌می‌شم و اگر بود، بهش می‌گم بریم بیرون. رفتم آنلاین و بود. بهش گفتم سر ضرب قبول کرد و با هم رفتیم پارک ملت راه رفتیم. حتی عکسش را هم قبل از اون ندیده بودم.

اون روز یکی از خاطره‌انگیزترین روزهای زندگیم شد.

الان حال همون روز را دارم. بیشتر از بیست بار فاصله شش هفت متری تختم با آشپزخانه را طی کردم و کلافه‌ام. دو دقیقه یک بار تلفنم را برمی‌دارم و می‌ذارم سر جایش. هیچ کس را نمی‌خوام. دلم آدم جدید می‌خواد. کسی که از خودم دورم کند. باهاش در سکوت سنگین وا نمانم و با حدس زدن واکنش‌های احتمالیش، خفه خون نگیرم. کسی که هیچی ازش ندانم. بدون هیچ تخمینی از روند حرف‌ها، برم ببینمش. آدمی که حرف داشته باشد. حرف شنیدنی... معاشرتی غیرمترقبه که به یک خاطره‌ تبدیل شود.

"باز مدرسه‌ام دیر شد‌"

2012-02-05T23:57:00.001Z

رفتم خودکار بردارم که شماره‌اش روی یک کاغذ استیکر زرد به چشمم خورد. اسمش را به بزرگ‌ترین حالتی که می‌شد نوشته بودم، انگار که هر چقدر بزرگ‌تر بنویسم بیشتر یادم می‌ماند که بهش زنگ بزنم. صاحب شماره سه ماهه نیست.

نگاهم به انگشتر در دستم افتاد که مثلا قرار بود یادآوری باشد برای زنگ زدن به صاحب اهدا کننده‌اش. یک سالی هست که نیست.

نفر سومی که شماره‌اش را کنار تختم گذاشته بودم تا یک شب که زود آمدم و احتمالا خواب نیست بهش زنگ بزنم، امشب برای زنگ زدن بهش دیر شد.

به همین سادگی، پیرهایی که در دلم جا داشتند دانه دانه می‌روند و من وقت نکردم بهشان زنگ بزنم!!! احمقانه‌ترین دلیل برای کدر کردن خاطره‌های رنگی‌شان با ندامت ناشی از به تعویق انداختن.

مصداق بارز کار امروز را به فردا نیانداز.

نیستند. همین!

لیزر

2012-01-14T22:27:00.004Z

زلف‌های زائد بدنم برایم شاخص گذر زمان بودند. وقتی موهایم تک و توک سر از پوست بیرون می‌زد، می‌فهمیدم یک هفته از عمرم رفته ... وقتی هم مثل گوریل ‌می‌شدم می‌فهمیدم سه هفته‌ از روز زدنشان گذشته و همیشه هم سورپریز می‌شدم که چقدر زود گذشت!‌

از وقتی موهای دست و پایم رو لیزر می‌کنم زمان از دستم در رفته؛ نه تک و توک بیرون زدن‌ها زمان ثابت دارد و نه یکدست در‌می‌آید که سورپریزم کند. احساس می‌کنم عمرم کش آمده.

آن لحظه که ...

2012-01-10T21:31:00.000Z

یک کسی استیتوس فیس‌بوک زده LOL و بیست نفر زیرش کامنت گذاشتن «همیشه شاد باشی رفیق» !!!

2011-12-24T23:59:00.000Z

مشغول کتاب خواندن بودم که متوجه موزیک شدم. در سکوهای مترو هیچ وقت موزیک پخش نمی‌شود. اما به نظر روز قبل از کریسمس فرق دارد. سر ظهری، روی آن سکو که اغلب غلغله است، پرنده پر نمی‌زد. با این حال همه چیز در فضا خوش بود. شاید به این خاطر که کوپه‌های خالی قطار، یادآور جمع‌های خانوادگی‌ بودند. جمعی که برای ما ایرانی‌های در فرنگ، حداقل در ایام کریسمس معنا ندارد.

این هم یکی از مشخصه‌های مهاجرت است که وقتی عالم و آدم اینجا خوشحالند و در و دیوار آذین بسته است و همه کادو می‌گیرند، ما ذره‌ای احساس عید نداریم و وقتی ما احساس عید داریم و در حال و هوای خانواده و دوست و آشنا و کادو دادن، بوی روزمرگی در فضاست و ملت به دنبال زندگی هر روزه شان‌اند.

بنداز دور

2011-12-24T00:39:00.001Z

چینی رابطه نشکن نیست. بعضی بی‌دقتی‌ها طوری خرد و خاکشیرش می‌کند که چینی‌بند حرفه‌ای هم که باشی، نهایتا بتوانی بندش بزنی برای دکور؛ جایی دور از دسترس که مبادا باد حاصل از رد شدنت، بار دیگر آن را از هم بپاشد.

اندر ستایش مهاجرت

2011-12-23T23:33:00.002Z

یک جمله می‌خواهی بنویسی صد بار باید دست دست کنی که فارسی‌اش کار می‌کند یا انگلیسی‌اش... آخرش هم رضایت قلبی نداری و فکر می‌کنی فقط ملغمه‌ای از این دو می‌تواند حق مطلب را ادا کند.

تا نباشد چیزکی ...

2011-12-14T00:30:00.001Z

چیزها گفتن‌ مردم فقط در یک صورت آدم را می‌آزارد؛ وقتی که می‌دانی "چیزکیِ" حرفشان حقیقت دارد.

2011-12-07T00:22:00.001Z

ایکس را حل نکرده، ایگرگ یک لنگه پا می‌پرد وسط زندگی... با آن کنار نیامده، زد می‌آید، بقیه مجهولات هم برایش روی میز ضرب می‌گیرند و آن بندری برایم می‌رقصد...
آنقدر که نمی‌فهمم حل کردن مشکلات ایکس و ایگرگ و زد و غیره، زندگی است یا فواصل بین آنها زندگی.

من، تن من، خاطرات من،‌ رد پای من

2011-12-06T22:25:00.001Z

جا مانده‌ام
‌در ماشین دوستی که با او در کوچه پس کوچه‌های شهرم شب گردی می‌کردم
در خانه پدربزرگی که صفحه تلویزیونش با درهای چوبی بسته می‌شد
در آفتاب حیاط خلوت خانه‌مان که دورتادورش گدان‌های شمعدانی بود
در ترس‌های کابوس‌های شبانه‌ام؛ پرت شدن از بالکن خانه، سنگینی آوار زلزله، هول تصادف جاده‌ای
جا مانده‌ من
در آبمیوه هورت کشیدن‌های دوست عزیزی که شال سرش رنگی بود و رژ لبش رنگی بود و لاک ناخنش رنگی
در هن و هن‌هایم در سربالایی نفس‌گیر کوچه‌مان در گرمای تابستان و سرمای زمستان
در صدای بادی که از خلوتگاه کوه در گوشم کمانه می‌کرد و تا چند روز در آن جا خوش می‌کرد
در میز ناهارخوری خانه‌ی کودکی، که شش نفر دور آن می‌نشستند که بعدها شد سه نفر و حالا در خیالاتم دو نفر دور آنند... و آرزویی خالصانه که همیشه بمانند ...
جا خواهد ماند من
در باریکی خیابان‌های اینجا... بدو بدوها برای فرار از سوز هوا... و ابرهایی که آسمان را رها نمی‌کنند
در تنهایی خانه‌ی نقلی‌ام که گرمای تنها اتاقش پوست می‌سوزاند و سرمای راهرویش برق از سر می‌پراند
در موسیقی جاز کافه‌یی که عکس‌های در و دیوارش تمامی ندارد و پیدا کردن تصاویر جدید در آن چشمانم را سر ذوق می‌آورد
در آرامش بی‌دغدغه‌ و بی‌دلهره غربت

دست‌گرمی

2011-12-04T23:07:00.001Z

شبی نیست که لعن و نفرینم حواله گوگل نشود که با بستن قابلیت‌های اجتماعی ریدر، علاوه بر جا ماندن از پست‌ وبلاگ‌هایی که نمی‌شناختم و عقب ماندن از خبرهای مهم، دستم هم دیگر به نوشتن نمی‌رود.
باید دوباره عادت کرد... و سخت است عادت کردن به نبود چیزی که لذت داشتنش را چشیدی...

در کورپوریشن کوفتی

2011-11-25T19:14:00.001Z

ریدن هنر است، اَن بودن هنری والاتر
سر کار، صحنه یکتای ریدن‌های ماست
هر کسی تاپاله‌ای اندازد و از صحنه رود
این توالت پیوسته به جاست
آن‌تر آنی که اَنان بسپارند به یاد

*در محیط کاری مسموم، آدم خیلی باید حواسش را جمع کند که به یکی شرکت‌کننده‌های «مسابقه‌ی اَن بودن» تبدیل نشود که عطش برنده شدن در این مسابقه، مثل ذات نامش، خفه‌کننده است.

2011-10-31T00:27:00.000Z

تنهایی یکباره آدم را قورت نمی‌دهد، بلکه سر فرصت می‌جود.

تخم‌مرغ

2011-10-24T23:38:00.002+01:00

عصر یک روز پاییزی، بعد از کلاس، در گرگ و میش هوا و نسیم ملایم، سلانه سلانه و کوله پشتی به دوش به سمت خانه می‌رفتم. هوس همیشگی شکلات خوری دوباره به سرم افتاد، البته نه هر شکلاتی. شکلات خوب دوست داشتم. در حد همان ریتراسپورت یا گلِکسی یا مرسی؛ آن موقع اینها شکلات‌های خوب بودند.

یک بقالی همان نزدیک بود، سمت راست خیابان وصال شیرازی، نرسیده به بلوارکشاورز از سمت پایین. سوم راهنمایی بودم. داخل مغازه شدم. دو نفر جلوتر در صف بودند. نفر اول حساب کرد و رفت. نفر دوم شروع کرد به گفتگو با فروشنده و من رفتم پشت یخچال مغازه که توش سرکی بکشم و ببینم هوسم "به کدام نزدیک تر است" که نگاهم افتاد به دخترک که داشت پول می‌داد. در واقع دنبال پول می‌گشت در جیب و هر سوراخ سنبه‌ی دیگری که در لباس‌هایش بود.

یک ترم با من هم‌کلاس بود، در کانون زبان شعبه وصال شیرازی. شاید دو ترم قبل از این برخورد. یادم است که در طول یک ترم سه ماهه، هیچ معاشرتی با هیچ کس، حتی در حد یک کلام، مثلا یک سلام، نداشت. سر کلاس هم تلاش‌های گاه و بیگاه معلم برای به حرف درآوردنش به زبان انگلیسی به جایی نمی‌رسید. هیچ ذهنیتی از صدایش نداشتم. همیشه‌ی خدا کفش‌های از سایز پایش بزرگ‌تر، از ریخت افتاده‌ و مردانه به پا داشت. کتش هم مردانه و گل و گشاد بود. یکی از شیشه‌های عینکش شکسته بود و خط مقنعه‌اش همیشه کج بود. ولی لباس‌هایش تمیز بود. رسما ولی هیچ سنخیتی با بقیه نداشت، از جنس دیگری بود.

سرش را پایین انداخته بود و با همان سر و شکل دو ترم پیش، جیب‌هایش را می‌گشت. یادم است‌ یک اسکناس بیست تومانی‌ تا شده‌ی درب و داغون روی پیشخوان گذاشت. یادم نیست اسکناس قبلی که روی پیشخوان بود چندی بود، فکر کنم یک پنجاه یا صد تومانی. فروشنده تشکری کرد و او با دو عدد تخم مرغ در یک کیسه فریزر و با نگاهی رو به پایین از مغازه خارج شد.

اولین بار بود که در طول زندگیم کسی را می‌دیدم که دانه‌ای تخم‌مرغ بخرد. نه فقط پدرم، بلکه هر کس دیگری که در زندگیم مثلا در خیابان دیده بودم که از خرید می‌آمد، شانه‌ی تخم‌مرغ به دست داشت و نه چند عدد تخم مرغ. دخترک هم سن و سال من بود، شاید هم کوچک‌تر. این اتفاق تا جایی که یادم است اولین درک ملموسم از نداری بود.

از روزی که خبرهای گران شدن تخم‌مرغ و نهایتا قیمت شانه‌ای ۹۰۰۰ تومان را خواندم، تقریبا هر روز تصویر این دختر و خرید در آن مغازه جلوی چشمم است. حتی روزی که هیچ خبری از قیمت تخم‌مرغ نیست، حتی روزی که تخم‌مرغ نمی‌خرم.

یادمه مغازه‌دار بی‌هیچ نگرانی یا مکثی به سمت من که مدتی منتظر بودم، برگشت. شکلاتی که می‌خواستم ۱۸۰۰ یا ۲۲۰۰ تومان بود. اصلا یادم نیست که خریدمش یا نه.

ساز در خانه

2011-10-21T18:20:00.003+01:00

بزنی، مونس دل
نزنی، آینه دق

کنسرت دنگ شو

2011-10-12T01:39:00.002+01:00

[+]
آنقدر همه اطلاعات شخصی افراد در اشتراک است که قلم گرفتنشان در رفت و آمدهای روزمره سخت است. کنسرت هم نه آنقدر جذابیت داشت که از فکر خالیت کند و نه فضای اطراف آنقدر خالی بود که وسط تمرکزت پارازیت ول ندهد.

"سر راه برگشتنت آینه می‌کارم

گلدون‌های دلتنگ رو پله می‌ذارم"

صداهای مغز آدم‌‌های جلو و عقب و راست و چپ آزار می‌داد. یا شخصا ناگفتنی‌ها را برملا کرده بودند یا در فضای مجازی.

"یادمه اون شب که رفتی راه رو بستی ..."

یکی در ردیف‌های جلوتر بی‌تاب می‌شود. به نظر سردرد دارد. دخترک روزگار سختی را می‌گذراند. نوشته‌هایش گواهند و لبخندهای گاه و بی‌گاهی که از سر خستگی می‌زند مهر تاییدی است بر نوشته‌ها.

"لحظه‌های بی‌قصه رو طاقت ندارم
چشم من به راه عشقه، رفتنت گناه عشقه، اون روی سیاه عشقه"
مستاصل می‌شوی. نه آنقدر نزدیکی که دست کمکی به سمتش دراز کنی؛ حداقل با دادن یک مُسکِن، نه آنقدر دوری که همدردی نکنی در این بی‌تابی‌ها.

"یادمه اون شب که رفتی چشمو بستم..."
دو تا صندلی آن طرف‌تر کسی نشسته که بعد از یک رابطه بی‌حاصل، یک شب با غریبه‌ای هم‌بستر شده ... دلسرد و ناامید از نداشتن آدمی که باید، به خوددرگیری مضمن دچار شده و در حال حل مسئله بغرنج "من کیم، اینجا کجاست، این بچه رو ... " است.

"ای درد ...ای درد ...ای یار"
لبی ور می‌چیند و دستی به زیر چانه می‌برد.

"درد اومد، داد اومد، دلبر شیاد اومد"
نزدیک صحنه پسر خوش‌تیپی نشسته است که چند وقت پیش با رفتار زننده‌اش، اعصاب بنده را نواخت و به شیوه عملی بهم یادآوری کرد که چرا از ایران خارج شدم. با خیال راحت لم داده بود با انگشت سبابه دست راست چانه‌اش را نوازش می‌داد.

"اما من دلبر نداشتم، غیر تو دلبر نداشتم"
در نزدیکی‌، کسی که نیمچه علاقه‌ای از جانبش ابراز شده، نفس نسبتا بلندی می‌کشد.

" حال اول درد عشقه ای ماه من"
نزدیکی‌ها در ردیف عقب، یک زوج آشنای قدیمی و همچنان متعهد، دستی دور شانه هم می‌اندازند و لبخندی هم در جواب نگاهم می‌زنند.

"کاری با آخر نداشتم ..."

من همچنان در آدم‌ها سرک می‌کشیدم که ... کف‌زدن‌ها مانع شد!

2011-09-28T22:58:00.002+01:00

اگر فقط یک دقیقه وقت دارید که یک چیزی را به یک کسی بگویید، بهتر است که نگویید.

سربالایی زندگی

2011-09-28T00:03:00.000+01:00

عین وقتی که کلاس می‌روی و بعد از مدتی یک باره متوجه می‌شوی که فقط داری در جا می‌زنی. مثل کلاس زبان که بعد از کلی وقت، می‌بینی یک سال است که نه پیشرفت عمده‌ای می‌کنی، نه چیز جدیدی یاد می‌گیری، نه اگر یاد بگیری یادت می‌ماند!‌ زندگی هم همین‌طور است. اواخر بیست سربالایی‌اش شروع می‌شود. نه از وضعیتت راضی هستی، نه پیشرفت چشم‌گیری می‌کنی، نه از تجربه لبریزی و نه در دانش غرق. یک هویت میانه‌ای داری که هرچه هم درش دست و پا می‌زنی فرق چندانی به حالت نمی‌کند.

2011-09-27T00:14:00.000+01:00

آدم‌ها را از روی عکس‌هایی که از خودشون می‌گذارند می‌شود شناخت. [تراموا]

آلت بینی و تحلیل‌ها

2011-09-25T22:57:00.002+01:00

به دو از کنارم رد شد. هر چه فکر کردم چه شکلی بود، هیکلش ورزیده بود یا نه، یا حتی رنگ لباسش چه بود یادم نیامد. تنها چیزی که دیده بودم، شومبول آقا بود، آن هم با جزئیات تمام؛ هم رنگ شلوارکی که آن را پوشانده بود، هم زیر و زبرهای آن و حتی شکل قرار گرفتنش.

در این فکر بودم که به نظر علاوه بر جفت‌گیری گربه‌ها، فصل جفت‌گیری بنده هم نزدیک است، که یاد دوستی افتادم که بسیار خودآگاه بود و تک تک حرکات خودش را مطالعه می‌کرد. می‌گفت من دختر که می‌بینم ناخواسته اول شکل پستان‌هایش را می‌بینم. توضیح داد که از روی لباس هم می‌شود فهمید طرف پستانش سر بالاست یا سر پایین، گرد است یا لاغر، آویزان است یا نه!‌ و ادامه داد که بعد از دیدن پستان‌ها، البته در کسری از ثانیه، چهره طرف را نگاه می‌کنم. من در آن لحظه هم غبطه خوردم به این حس تخیل و هم در عجب بودم از اینکه چه چشم تلسکوپی‌هایی هستند این عناصر ذکور.

امروز اما به خودم رسما ثابت شد که این غریزه لامذهب کارش را خوب بلد است. خواستن نخواستن دارد اما سوخت و سوز ندارد. به نظر ما می‌بینیم؛ چه آگاهانه و چه ناآگاهانه.

سگ‌ها و گربه‌هایی که ما آدم‌هاییم

2011-09-17T23:48:00.002+01:00

بعضی‌ها را هرچقدر هم که ناز و نوازششان کنی،‌ باز هم با هزار تعلل و هر وقت که دلشان بخواهد به سراغت می‌آیند.

بعضی دیگر را اما لگد هم که بزنی، باز هم به دنبالت می‌دوند.
و معمولا آدم‌ها فقط به یکی از دو موجود علاقه دارند.

بنویس

2011-09-13T01:27:00.000+01:00

"شهر مثل یکی که داره جون می‌ده و ازم تقاضای کمک می‌کند چسبیده به پاچه شلوارم و نمی‌ذاره برم. فقط فرقش اینه که اونی که کمک می‌خواد منم نه این شهر وامونده".... "سفرش به خیر" ... "داریم با فرگیس نیمرو می‌زنیم"... "سرمایه‌گذاری احساسی ریسکی است"... "جای خالیش سیلی توی صورت است"... "علی روزه است و من جلویش نون برنجی با چایی خوردم، نه اینکه فکر کنی روزه خواری می‌کردم، داشتم از خود گذشتگی می‌کردم که علی ثواب بیشتری کنه"... "داشتم وسایلم رو جمع می‌کردم که توی کشو برگه قبولی دانشگاه کوئین مری و تصدیق بین‌المللی که از ایران می‌آمدم گرفته بودم رو دیدم"... "دلمون دیوانه‌تر شد هر چی بیشتر دل دل کردیم" ..."چقدر ما در این خانه خوردیم و خوابیدیم و رفتیم،‌ هتل مدیریتش عوض شد دیگه" ... *

رابطه جزئیات و کلیات، رابطه رنگ و تصویر است . روزنگاری طبیعتش رنگین است. ریزنوشته‌ها حتی اگر تصویر واضحی هم به دست ندهند، ملغمه‌ای از رنگ می‌سازند که در نبود تصویر هم معنادار است.

*نوشتیم آنچه نامش "شرح جریان زندگی ما" بود. از آن ما، تنها من ماندم و نهایتا بیست صفحه نوشته.

یک انتخاب

2011-09-10T23:24:00.001+01:00

بار دوم بود که می‌دیدمشان اما به نظر چون پشت لباسم تا کمر باز بود، موجب می‌شد که موقع خندیدن، احساس صمیمیتشان را با دست گذاشتن طولانی مدت بر پشت برهنه‌ی بنده نشان دهند. از آنجایی که به نظر چندان آدم‌های درستی نمی‌آمدند، چند بار از روی غریضه یا درواقع فریضه‌ی فرگیسی خواستم پیچ تنش داری به بدن بدهم که دفع دستِ مگس کند، یا حداقل تکه‌ای بارشان کنم. در تاریکخانه‌ی ذهن تاحدودی مستم اما، کش مکشی بود بین آموزش‌های پدرم و پدرِ دوست پسرِ سابق - که قطعا روحش هم خبر ندارد چیزی به من آموخته باشد.

پدر بنده ما را از کودکی با این طرز فکر بار آورده بود که اگر کسی زرنگی کرد و تو متوجه شدی، باید بهش بگویی تا فکر نکند که تو خری!‌ مثلا اگر موقع خرید پول زیاد می‌دادی و طرف بقیه‌اش را برنمی‌گرداند می‌گفت بهش بگو که فکر نکند تو از این دختر تیتیش مامانی‌ منگل‌ها هستی، بفهمه که حالیت است. خودش مرد ولخرج و دست و دل بازی بود، یعنی هست. گرفتن یا نگرفتن پول برایش اهمیت نداشت، مهم فکر طرف مقابل بود و اینکه بفهمد تو خر نبودی!

پدر دوست پسر سابق اما نه. یادم نیست چی شد که این خصوصیت پدرش را تعریف کرد. اینکه نگاه پدرش اینگونه است که بگذار آن طرف که بقیه پولت را خورده، فکر کند که تو خر بودی و سرت توانسته کلاه بگذارد و خوشحال باشد. تو که خودت می‌دانی خر نبودی. خلاصه که پدرش ول می‌کرده می رفته از قرار.

خلاصه در شب مذکور، وسط مستی و این مالش‌هایی که چند وقت یک بار حضرات متوجه پشت بنده می‌کردند، پس مغزم درگیر بودم بین انتخاب آموخته‌ی مادام‌العمر و آموخته‌ی یک بار شنیده‌ای که به نظر کم آویزه‌ی گوشم نشده؛ دو پسر خوشحال از مالش ما، و بنده در حال تحسینِ منشِ پدرِ دوست پسر سابق.

اولین جدایی

2011-09-06T23:14:00.000+01:00

خبر طلاق برادر و خانمش، بغض از صبح گیر کرده را ترکاند.

از ازدواج خوب و خوشی که از دو سال پیش در خاطر داشتم، الان به نظر یک فرزند مانده و رابطه‌ای مسالمت‌آمیز و قراردادی.

پدری که از آرامش فرزندش خوشحال است، فرزندی که به آزار ندیدن پدر و مادر راضی است و مادری که به معاف شدن پسرش از سربازی در آینده دلخوش کرده.

حیات

2011-09-05T23:22:00.002+01:00

بعضی وقت‌ها ارزش زنده بودن و گذر سریع جوانی آنقدر هولم می‌کند که نمی‌دانم باید با حیاتم چه کنم. انگار یک انگشتر ۲۰ قیراتی الماس بهت داده‌ باشند که ۱۲ نسل پیش از تو دست به دست گشته است. کسی هم از تو نخواسته است که از آن مراقبت کنی، انگار که بهت ارث رسیده باشد و وارثی هم جز تو وجود نداشته باشد. نمی‌دانی بگذاریش در گاوصندوق و قایمش کنی؟‌ نمی‌دانی پزش را به بقیه بدهی؟ نمی‌دانی اهدایش کنی به موزه به نمایش بگذارندش؟ نمی‌دانی بفروشیش و پولش کنی تا بزنی به یک زخمی؟

راه حل روشن برای اغلب آدم‌ها برای من تبدیل شده به ترجیح نبود الماس تا تحمل سایه سنگین حضورش. گذر دقایق زندگی هولم می‌کند. نمی‌دانم چطور خودم را برسانم. هول می‌شوم، عصبی می‌شوم، دوندگی می‌کنم، تمرکز می‌کنم و در کسری از ثانیه یکباره وا می‌دهم، که نکند گزینه اشتباه را برای محافظت از الماس انتخاب کرده باشم؟‌!

استقلال

2011-08-27T04:23:00.000+01:00

به خانه به هم ریخته‌ام نگاه می‌کنم. به آدم‌هایی فکر می‌کنم که تا همین چند دقیقه پیش اینجا بودند. به ساعت نگاهی می‌آندازم که از چهار صبح گذشته. به محدودیت‌هایی که در ایران داشتم فکر می‌کنم. به آرزوی داشتن خانه‌ای مستقل که بدون نیاز به پاسخگویی هر که را می‌خواستم به آن بیاورم. به استقلالی فکر می‌کنم که بهم داده نشد و به دست آوردم. به جمله یکی از مهمان‌های مذکرم فکر می‌کنم که گفت: "برای داشتن رابطه خوب باید یاد بگیری کمتر مستقل باشی."

2011-08-25T20:45:00.001+01:00

فکر کنم تنها جایی که فرنگی‌ها از دیدن ما کله‌ سیاه‌ها، به ویژه از نوع روبنده زده‌، از ته دل خوشحال می‌شوند مغازه‌های جواهرفروشی و کیف‌ فروشی باشد.

خط‌های زندگی

2011-08-23T13:48:00.000+01:00

وقتی مدتی روی یک سنگ بایستی، ناخواسته نگاهت خط‌ بین سنگ‌ها را قلم می‌گیرد. سنگ‌فرش یک پارچه و بی‌خط دلخوش کننده است؛ دیگر نباید نگران کج و معوج کردن گام‌هایت باشی و هرجا که قدم بگذاری سنگ است و خطی نیست. اما به محض اینکه عضله های پایت برای حرکت منقبض بشوند، خط‌‌‌‌سنگ‌ها هم جلوی چشم‌هایت قد می‌کشند. و باز تامل روی یک سنگ دیگر...

دعای ماه رمضان

2011-08-02T20:28:00.004+01:00

خدایا، از این به بعد صد در دنیا و یک در آخرت عوضم بده. دستت درد نکند.

2011-07-28T21:12:00.000+01:00

دلتنگی برای کسانی که زمانی در زندگیت برجسته بودند ناگزیر است. باید اما به خاطر داشت که آن آدم، در آن زمان، با آن فضا، در مغزت ویژه مانده. آدم فعلی،‌ الان، و در شرایط کنونی، احتمالا حتی ساعتی هم قابل تحمل نخواهد بود.

در رستوران‌های عالی لندن

2011-07-25T22:01:00.004+01:00

در طول شام همواره فکرت به این مشغول است که در یخچال چه داری و رسیدی خانه چه در شکم بچپانی، تا شب با دلی سیر، پلک روی هم بگذاری!

ریای فیس‌بوکی

2011-07-24T23:29:00.002+01:00

"دوستان" خودشان درخواست دوستی می‌فرستند،‌ بعد تو قبول می‌کنی و بعد از مدتی می‌بینی که طرف تو را بلاک کرده!!!‌ خب چه کاری است که اد کنی آدمِ خوب!‌

اد نکن!
اد کردن، مثل یک انسان فهمیده، جرات کن و رد کن.
یا اصلا مثل انسانی نفهمیده، جرات نکن و درخواستش را بی‌جواب بگذار.

ولی اد و بلاک اصلا جزو گزینه‌های انسانی نیست؛ حداقل نه در موردی که خودت طرف را اد می‌کنی!
‌

صحنه دارد، کجایش دارد ...

2011-07-18T22:34:00.000+01:00

پشت به تلویزیون داشتم برایش حرف می‌زدم که شروع کرد با دست به دنبال کنترل گشتن. بی‌اختیار برگشتم به سمت تلویزیون و دیدم خانم و آقای فیلم روی همند.

هنوز که هنوز است پدر بنده در حضور من، که حتی نگاهم به تلویزیون نیست، "صحنه‌های" فیلم را سانسور می‌کند.

نمی‌فهمم از شرم حضور است، از بچه همیشه بچه است یا از عدم پذیرش این پدیده "طبیعی"!

محافظت از چشم خواننده واجب است

2011-07-16T22:28:00.001+01:00

عزیزانی که پست می‌نویسید سه صفحه و اینقدر در فکر غوطه‌ورید و درگیر کلمات که از یاد ما خواننده‌ها غافل می‌شوید، جان هر کسی که دوست دارید اون وسط مسط‌ها چند تا Enter هم بزنید.

دستتان طلا به خدا!

انتظار داشتن

2011-07-13T23:19:00.003+01:00

آنچه به رابطه معنا می‌بخشد و بعد آن را به نابودی می‌کشد.

نگاهیدن

2011-07-10T21:34:00.003+01:00

پسری خوش‌چهره و لاغر اندام با بلوز چهارخانه ریز قرمز و سفید و شلوار جین، و نگاهی خالی و بال‌بال‌زن به روبه رو.

نگاه خیره من به پسر و نمایان شدن لبخندی کش‌دار بر روی لب‌هایم.

نگاه مشکوک خانم کناردست پسر لاغر اندام و نگاهی که از من می‌گیرد و چپ‌چپی که حواله پسر می‌کند.

پسر غرق در افکار خود، من به یاد بلوز چهارخانه‌ی هدیه‌ای به دوست پسر سابق و خانم معذب از کشف چشم‌چرانی‌های یک دختر جوان.

بهترین توجیه برای آشغال ریختن

2011-07-09T22:55:00.000+01:00

برمی‌گردد به طبیعت!‌

2011-07-01T17:09:00.000+01:00

ای دخترهایی که دوست پسرتان در روز آفتابی برای ساعت ناهار به دنبالتان می‌آید و با دیدنتان لبخند گشادی روی لبانش نمایان می‌شود و می‌بوسدتان و بعد دستی دور گردنتان می‌اندازد و با هم به سمت رستوران می‌روید، یادتان باشد که خوشبختید.

"یه روز خوب می‌یاد اینو می‌دونم‌‌"

2011-06-28T23:16:00.001+01:00

صدایش رو بلند کرد و با اینکه چند بار ازش خواستند ساکت شود فریاد می زد که باید اعلام موضع کند. اعلام موضع تکراری که آیا با مردمی یا با دولت. چه اعلام موضعی ما را راضی می‌کند؟ مگر کارش را نمی شنوی؟ مگر بعد از انتخابات نخواند:

"یه روز خوب می‌یاد... که ما هم رو نکشیم." [+]

مگر نخوانده:

"خون می مانه تو رگ و آشنا نمی‌شه با آسمان و آسفالت
دیگه فواره نمی کنه، لخته نمی شه، هیچ مادری سر خاک بچه نمی‌ره"

چرا از آدمی که با هزار مشکل دارد کار می‌کند می‌خواهیم با اعلام موضع صریح، از آن ذره کاری که صدایش به عالم و آدم می‌رسد و دل شاد می‌کند و موضع قدرتمندتری دارد بگذرد و با یک کلام جواب به مایی که رگ غیرتمان فقط برای شنیدن موضع صریح باد کرده، همه پل‌های پشت سرش را خراب کند.

بار اول نیست که چنین رفتاری را می‌بینم. جایی باید یاد بگیریم که برای رسیدن "یک روز خوب‌"، قبل از هر کس، "ما" باید به روش‌ زندگی یکدیگر احترام بگذاریم فارق از اینکه چقدر به خواست ما نزدیکند.

اندر تجارب کاری

2011-06-19T21:15:00.000+01:00

زیردست چموش داشتن، همون قدر زجرآور است که رئیس نفهم داشتن.

رستوران ایرانی

2011-06-13T10:06:00.003+01:00

سلام به فارسی، چهار قل، دیوار آجری با نمای یک سرباز هخامنشی که با نیزه‌اش ایستاده، عروسک درویش، جاروهای دستی، پر طاووس، سینی مسی، عکس لمیده و خیکی احمدشاه قاجار، صندلی‌هایی که پایه‌هایش پوسیده اما هنوز نایلون تکیه‌گاهش باز نشده، رومیزی ترمه قلابی، کوزه، دف‌هایی که رویشان نقاشی خانم‌های زیبارو و شعر دارد، تسبیح، کانال پی‌ ام سی، چلوکباب، چایی در قوری قرمز با عکس رضاشاه و فنجان کمرباریک ...

هوای تهران در روز بارانی لندن

افتاد مشکل‌ها

2011-06-05T23:08:00.001+01:00

نازکشیدن تعطیل می‌شود. ناراحتیش عادی می‌شود. حضورش دیده نمی‌شود. حرف‌هایش در مغزت ملکه می‌شود. واکنش‌هایش از قبل واضح می‌شود. رفتارش برخوردنده می‌شود. افکارش احمقانه می‌شود. ...

او عوض نشده. ارزش‌های تو عوض نشده. ناشناخته‌ها به حداقل رسیده. بدیهی شده. بدیهی دردآور. بدیهی شدن دردناک.

رفتار با زنبورها در فرنگ

2011-06-03T23:25:00.005+01:00

رفتیم پارک، زنبور آمده بالا سرمان می‌چرخد. با جدیت تمام به مدت ۳ دقیقه می‌گفت:
Garlic, vinegar, garlic, vinegar

واقعا زبان قاصر است ...

خواهرزاده‌ی نورسیده

2011-06-02T23:03:00.000+01:00

شادی تولدت با هاله‌ای از غم پیوند خورد و امید حضورت با ناامیدی عدم حضور دیگری...

نورسیده زیبا به کشور ستم‌دیده ستم‌پرورمان خوش آمدی. در عالم مستی از ته دل آرزو می‌کنم تا زمانی که قامتی راست کنی و چشمی به جهان اطرافت باز، ستمگران کشورمان بار و بندیل خود ببندند و در هیچ جای دیگری در این کره خاکی مسکن نگزینند. باشد که آنچه ما و نسل‌های قبل از ما شاهد بودند، کابوس شبانه تو و هم‌نسلان تو هم نباشد.

خاله مست از می و سرمست از حضور تو
۱۲ خرداد

مزه‌ پرانی

2011-05-31T10:47:00.000+01:00

دوست داشتی زن بودی و به جای ۱۰۰ تا شتر، ۵۰ تا شتر بودی؟

* [بی‌بی‌سی]
"بر اساس نظر فقهای شیعه میزان دیه (انسان) بر اساس یکی از این شش معیار تعیین می شود: ۱۰۰۰ گوسفند، ۲۰۰ گاو، ۱۰۰ شتر، ۲۰۰ دست لباس یمنی، ۱۰۰۰ دینار طلا، یا ۱۰۰۰۰ درهم نقره."

2011-05-30T21:21:00.002+01:00

حال به‌ هم‌ زننده ترین چیز در مورد فیس‌بوک این است که حتی آنهایی هم که هر روز دارند غر بدبخت بودنشان را به جانت می‌زنند، مثل سگ توش خوشحالند.

محض یادآوری

2011-05-23T23:06:00.000+01:00

این صفحه یک وجب خاک من و حق من است از اینترنت، برای تخلیه باری که هر از چندی در مغز و روحم انباشته می‌شود.

هر گونه برداشت از نوشته‌ها آزاد است و هر گونه نصیحت و آموزش رفتار ممنوع.

گودلاک جاناتان

2011-05-23T22:57:00.006+01:00

فکر می‌کردم مدرک داشتن دو حالت دارد؛ یا از خوشحالی اثبات مدعایت در پوستت نمی‌گنجی، یا از لو رفتن ادعاهای نادرستت زمین و زمان را به فحش می‌کشی.

الان اما نه حالت اول برایم صادق است نه حالت دوم. هم می‌خواهم به زمین و زمان فحش بدهم، صرفا چون حرصم گرفته از چرخ گردون، هم کلی ذوق کردم که بر اساس مدارک به دست آمده،‌ پست 'شم زنانه' را یک روز بعد از واقعه نوشتم.

حسی که رفتار تک تک اعضای بدن افراد، صدای‌شان، لحن‌شان، انتخاب لغات‌شان و برخوردشان، در آدم برمی‌انگیزد، معتبرتر از هرگونه مدرک است؛ پس بهش اعتماد کن.

حکم

2011-05-18T22:44:00.000+01:00

دوستی‌ای که به حضور و عدم حضور شخص سوم بستگی داشته باشد باید رسما فراموشش کرد.

2011-05-16T19:21:00.004+01:00

از چیزی حالت به هم بخورد، دور می‌اندازیش.
از کسی حالت به هم بخورد، رابطه‌ات را باهاش قطع می‌کنی.
از خودت حالت به هم بخورد، چی کار باید بکنی؟

ادعاها طبق طبق

2011-05-07T23:29:00.001+01:00

هزار بار هم که بشنوی و بخوانی و ببینی که "بهتر است یک سری چیزها را اصلا ندانی"، باز هم وقتی در مقابل منبع اطلاعات قرار بگیری، آنی تنظیمات ذهنت عوض می‌شود و عطشِ دانستن، عمرا بگذارد احترام به حریم شخصی و هر چیزی که فکر می‌کردی بهش معتقدی را رعایت کنی.

اگر در موقعیتش قرار گرفتی و چشمت را بر دانستن بستی، واقعا دمت گرم.

شم زنانه

2011-04-30T17:00:00.000+01:00

هزار بار بیشتر شنیدم که یک زنی بگوید شوهرم زیر سرش بلند شده، یا یه دختری بگوید دوست پسرم داره یه گهی می‌خوره که هیچ وقت هم هیچ کدامشان دلیل درست و حسابی برای مدعاشون نداشتند. تجربه چندان جالبی نیست اما از دیروز فهمیدم که چه جوری است قضیه. من هم هیچ دلیلی ندارم فقط می‌دانم که یک چیزی درست نیست و همان یک چیز بهم می‌گوید که خبری است.

لعنت به جاذبه

2011-04-29T19:31:00.001+01:00

هی سر را این طرف کردم، اون طرف کردم، که آب چشم پرشده، سنگینی نکند و نیافتد که دل مادرِ یک سال ندیده‌ام را بلرزاند. فکر کرد جایم بد است و گردن درد شده‌ام، از جایش بلند شده که پشت مرا مرتب کند جایم بهتر شود. نمی‌داند که دردم از جای دیگر است.

شبانه

2011-04-26T21:36:00.002+01:00

کارهای ناگفتنی‌ام آرزوست.

بزن تا بمانی

2011-04-23T12:03:00.000+01:00

تنها لحظه‌ای ماسک از صورتش برافتاد اما آنقدر ترسناک شد که هنوز انزجار ناشی از آن نمی‌گذارد از ماسک‌ زیبایش لذت ببرم. دیگر نمی‌خواهم هیچ آدمی را بدون ماسک هر روزه‌اش ببینم. حقیقت بعضی‌هایمان تلخ‌تر از چیزی است که تحمل پذیرشش را داشته باشیم.

ای "آدم‌ها"

2011-04-22T22:46:00.000+01:00

خندان می‌بینندت و سطحی طبقه‌بندیت می‌کنند. غوطه‌ور در غم هستی و نگاهی به افق داری و در زمره روشنفکران قرارت می‌دهند. اینها خود را روشنفکر می‌دانند.

ارتباط مجازی

2011-04-20T21:39:00.003+01:00

اینترنت دنیای غریبی است؛‌ با یک جمله برای آدم‌هایی که حتی یکبار هم در زندگیت ندیدی نگران می‌شوی و فکرشان مغزت را رها نمی‌کند[+]. احتمالا ترس از تجربه یکسان، نقش کلیدی دارد در به تصویر کشیدن پریشان‌حالی شخص "مجازی".

آغوش

2011-04-18T21:38:00.007+01:00

خوابیدن در آغوش هر کسی مرام و مناسبات خودش را دارد.

آغوش یکی با اینکه گوشتالو و نرم و نازک است تمام مدت،‌ حتی در طول خواب هم، جایی پس ذهنت مواظبی که مبدا «چینی نازک» خوابش ترک بردارد که البته خوابت را با لذت آگاهی از حضور عزیزت همراه می‌کند.

آغوش یکی پشمالو و استخوانی است و بی هیچ دغدغه‌ای از بر هم زدن خوابش با صدای نفس کشیدنش خواب می‌روی و تا صبح هر دست و پایی را رویش دراز می‌کنی و می‌دانی که تو به هر حالتی که بخوابی، او تغییر حالت می‌دهد تا تو را در بربگیرد و خیالش راحت باشد که آغوشش بهترین جاست برای تو.

آغوش دیگری زمخت و مهربان است و نه تو دغدغه‌ای داری و نه او، پس در هر لحظه‌ای یکی غالب است و هر از چندی هم یکی به زور پایش را بر شکم دیگری می‌اندازد و در مواقعی هم شاید پشت به هم باشید اما باز هم گرم و خوشحال زیر یک پتو.

آغوش یکی کوچک است و هر چندی اگر با فشار سرش را بر روی سینه‌ات جا ندهد و پایش را به دور کمرت نگرداند، جایی خواهی داشت بر روی سینه‌اش تا خودت را به بدنش فشار بدهی و کیف آغوش مهربانش را ببری.

معشوق، مادر،‌ خواهر، همسر، پدر، دوست، فرقی نمی‌کند؛ کسی که کنارت بر روی یک تخت می‌خوابد بدنش آدابی دارد که همه‌مان ناخواسته می‌آموزیم و با آن همراه می‌شویم ... این آموزش نادیده، برای من یکی از لذت‌بخش‌ترین آموزش‌ها است.

حرف‌های از بیرون

2011-04-13T22:34:00.001+01:00

نه رنگی به رو داشت و نه لبخندی به لب. خودِ بار را که نه، اما آثار له شدگی را در او به وضوح می‌دیدم. به مدت سه ساعت هزار جور استدلال کردم که او خوشبخت است و فقط باید آسان بگیرد.

موقع جدا شدن رنگ گرفته بود، آرام بود و لبخند محوی داشت.

الان هیچی ندارم؛ نه انرژی، نه رنگ، نه لبخند ... هر چه بود دادم و الان منتظرم که کسی همه حرف‌های خودم را برایم تکرار کند. همان‌ قصه‌ی تکراری که همه‌مان می‌دانیم قصه است اما شنیدنش رنگ به زندگیمان می‌پاشد. رنگی که یک جایی ته دلمان خداخدا می‌کنیم از آنهایی نباشد که به تف بند است.

چشم به لایک

2011-04-10T00:05:00.000+01:00

خودم را حسود نمی‌شناختم اما جدیدا یک چیزی درونم وول می‌زند وقتی برای پست‌ها و عکس‌های هر ننه قمری لایک می‌زند و من شورتم را هم روی والم در آورم لایک نمی زند لامروت!

ارزشِ زیر سنگی

2011-04-05T19:21:00.004+01:00

ایران بودیم دنبال اکونومیست و ریدرز دایجست بودیم، اینجا آمدیم دنبال چلچراغ و سالنامه شرق!

بی‌انصافی بیولوژیک

2011-04-04T23:07:00.001+01:00

لحظه‌ای که چشمانم رنگ غم به در و دیوار شهر می‌بیند، دو دو تا چهارتایی می‌کنم که آخرین باری که پریود شدم کی بوده.

یک هفته‌ی قبل پریود را افسرده‌ای، یک هفته‌‌ی طول پریود را عصبی‌ای، یک هفته بعد از پریود را در حال کنار آمدن با مشکلات مغزی دو هفته گذشته‌اش‌. مگر یک ماه چند هفته است؟!

گفتگو با رئیس

2011-04-03T19:47:00.002+01:00

- به نظرت چه چیز دیگه‌ای هست که باید شروع کنم یاد بگیرم
- صبر

دیدار

2011-03-31T00:13:00.000+01:00

موهای تغییر رنگ داده، پوست کش و قوس دیده، شلی ماهیچه‌های اطراف چشم و ثبات آنچه که یکی را 'یکی' می‌کند.

نوروزی

2011-03-21T21:29:00.000Z

امیدوارم که در سال جدید از مشکلات غرزایمان کم بشود به جزئیات دل‌افزایمان اضافه.

سال نو مبارک.

عید بی‌عید

2011-03-21T21:17:00.002Z

چهارشنبه سوری وسط اتاقم از روی شمع پریدم و سال نو را با برنامه مزخرف بهزاد بلور تحویل کردم؛ هر سال حقیرانه‌تر از پارسال.

بدیش این است که نحوه برگزاری این مراسم در یاد می‌ماند. هر چقدر هم که در طول سال کارهای هیجان‌انگیز انجام داده باشی، عیدی که کاری نکنی یا چهارشنبه سوری‌ای که با چند نفر جمع نشوی، انگار یک چیزیش تمام نمی‌شود. یک چیزی که در خاطرت می‌ماند و افسرده‌ات می‌کند و روی زشت تنهایی رو توی صورتت می‌کوبد.

آدم‌هایی با روحیه من باید حواسشان به این قسمت ماجرا باشد که احتمال مزخرف بودن برنامه بی‌بی‌سی را حساب کنند تا بهزاد بلور موجب نشود که عیدشان عید نشود.

راز نان و پنیر

2011-03-09T20:12:00.000Z

اخیرا کشف کردم که چرا تعارف کردنی می‌گویند یک لقمه نان و پنیری داریم با هم می‌خوریم ...

بی‌اغراق هر وقت که برای ناهار نان و پنیر بردم سر کار گرسنه برگشتم خانه چون آنقدر مشتری برایش می‌آید و هر کی یک لقمه می‌خورد که رسما به جای اینکه ناهار من باشد می‌رود وسط میز و همه با خیال راحت و بی‌دغدغه و تعارف می‌خورند. عمرا اگر با قیمه و قورمه‌سبزی و زرشک‌پلو چنین رفتاری بشود.

تغییر

2011-03-07T23:06:00.001Z

دیدی کارتن‌های کودکی چقدر زیبایند و بعد که بزرگ می‌شوی نمی‌فهمی چشم‌های ور قلمبیده سرندیپیتی چرا برایت نهایت درخشش و زیبایی بود؟

یا مثلا حیاط مدرسه‌ای که در آن درس می خواندی چقدر به نظر بزرگ بود اما وقتی ۱۰ سال بعد به همان حیاط قدم می‌گذاری، با اینکه احساس تعلق به جای جای اون را با تمام وجود درک می‌کنی، چندین برابر کوچک‌تر از چیزی است که در خاطر داری؟

من نمی‌دانم اندازه واقعی آن است که در لحظه می‌بینیم یا آن که ده سال بعد خواهیم دید. نمی‌دانم آن تجربه‌ی در لحظه، واقعیت است یا نگاه با تجربه به آن لحظه. فقط می‌دانم که واقعیت با اندازه‌ی من و تو تغییر قامت می‌دهد؛ لمس واقعیات بزرگ، بزرگ شدن و بزرگ‌بینی می‌خواهد. و صدالبته که کوچک‌بینی هم عالمی خوش‌آیند و فریبنده‌ دارد.

بهتر از توجیه

2011-03-06T23:09:00.000Z

اگر می‌دانی شنیدنش دردناک است، نگو

مسئول اول و آخر

2011-03-01T21:02:00.005Z

هر جا، هر کی، در هر موقعیتی ... وقتی می‌گویند که تو انجام بده مسئولیتش با من، همان جاست که باید شک کرد و شاید حتی سرپیچی.

هر کاری که می‌کنی مسئولیتش با تو است و هیچ بنی بشری هم به جز تو مسئول آن نیست.

والسلام.

حجم خانه، من و گلدان‌ها

2011-02-27T18:54:00.000Z

می گویند مواظب آرزو کردنت باش یک وقت اتفاق می‌افتد، نقل من است. با چه حسرتی دلم می‌خواست مثل اون مستقل باشم و تنها زندگی کنم و هیچ بنی بشری از اطرافیانم را نبینم. الان مدتی است که اونقدر کسی در خانه را نزده که حتی گل‌های پشت پنجره‌ام هم از تمجید شدن بی‌نصیب ماندن چه رسد به بنده که گپ دوستانه و محبت خانواده و صحبت‌های شبانه خواهرانه و حضور مردانه اونقدر جایش در گوشه کنار خانه‌ام خالی است که حتی اینجا نوشتن هم افسرده‌ام می‌کند.

رُمان

2011-02-09T20:21:00.002Z

تا یک مقطعی از زندگی وقتی کتاب می خوانی توصیف‌ها را در ذهنت تجربه می کنی و از تازه‌های هر چند دردناک لذت می‌بری. اما از یک زمانی به بعد، آنها را با تجربه های خودت مقایسه می کنی و از فردای تصویر شده‌ات وحشت می‌کنی.

گُهِ بی‌بو گُل نیست، گهِ بی‌خاصیت است

2011-02-07T21:24:00.005Z

رو به دوربین:"مردم مصر خیلی مردم خوبی‌اند."
برای جلوگیری از فیلم‌برداری:"اینها (خارجی‌ها) می‌روند این فیلم‌ها را نشان می‌دهند و آبروی ما را می‌برند."*

هیچ وقت شده توی یک فیلم مستند از آمریکا یا بریتانیا یا فرانسه یا هر جای جهان اولی دیگر، ببینیم که مردم نگذارند فیلمبردای بشود چون آبرویشان ممکن است برود؟ تازه شاید برایشان بهتر هم باشد که فیلم‌برداری بشود و همه بدانند که مشکل چی است.

ما خاورمیانه‌ای‌ها هستیم که از ترک برداشتن تصویر بقیه از خودمان می‌ترسیم.

آبرو داری می‌کنیم و همین آبروداریمان لجن‌زارمان می‌کند. بوی گند لجن‌زار اطرافمان مشام همه‌مان را آزار می‌دهد اما یادمان داده‌اند که رویش گلاب بپاشیم که بگوییم ما از گلزار می‌آییم، که ما بهترینیم و شما هم با ندیدن لجن‌زار ما نصف عمرتان بر باد است.

خاورمیانه از خیلی جهات گند است و همه می‌دانند. همین بوی گندش است که متفاوتش می‌کند و همین تفاوت است که زیبایش می‌کند. اگر همین بو را هم نداشت هیچ نبود. گُهی که بو نده یکباره گُل نمی‌شود، می‌شود گه بی‌خاصیت.

*در پانورامای این هفته‌ی جین کوربین

رابطه‌

2011-02-06T00:03:00.000Z

amateur's luck درش معنایی ندارد؛ بازی بلد نباشی، باختی.

درد دل و درد زندگی

2011-02-03T23:18:00.000Z

دریغ از یک دلیل دلخوش‌کننده برای توجیه ادامه زندگی‌ام.

بزن روشن شی

2011-02-02T23:09:00.001Z

یک سری دست آوردها در زندگی هست که الکل اصطکاک روند دستیابی به آنها را از بین می‌برد مثلا از دست دادن باکرکی، سکس بی‌دغدغه داشتن، پسر بازی از ته دل و غیره. حالا بشین صبح تا شب دعا بکن و نماز بخون که پسر خوب تو زندگیت پیدا بشه یا سکس خوب با یک آدم باشعور داشته باشی یا باکرگیت از بین بره و چی و چی ... نمی شه دیگه ... الکل خواهرم... الکل چاره کار شماست.

از پشت دل می برد؟

2011-01-29T11:48:00.000Z

ستون فقراتش دلت را برده؟ پاهایش خوش تراش است؟ زلف کمند و خوش حالت دارد؟ حالت نشستنش بی قرارت کرده؟

باور کن که بی قرار بمانی بهتر از این است که رویش را ببینی و زهره ات برود.

خیال پردازی کن و بدون کنجکاوی برای دیدن رویِ 'تو تصویر کرده چون ماهش' بگذر. همیشه برایت ماه خواهد ماند. اما ماهی که مانند 'چوبِ جادوگر دیده ای' به قورباغه بدل شود،‌ دل را می چروکاند.

صدای گوش‌خراش گام‌ها

2011-01-28T09:22:00.000Z

[+] و صبح شده و همه خسته از بیداری اجباری پس از خواب، در کت و شلوار و لباس‌های مرتب و منظم با گام‌های استوار به سرعت در حرکتند.

حتی نیم‌نگاهی به اطراف نمی‌اندازند. می‌روند و می‌بَرند و تنه می‌زنند و گردنی نمی‌چرخانند که ببینند آیا به آدمی خورند یا به چیزی. نگاه‌های خیره به راه و گا‌م‌هایی که می‌رود به آنجایی که باید. در زیر زمین گام برمی‌داریم، همه با هم، به صف شده و با سرعت یکسان.

انگشت‌شمارند کسانی که خلاف جهت تو در حرکتند. راهروها را پشت سر می‌گذاری و صدای محکم گروپ گروپ صدها جفت پاست که در گوش می‌پیچد.

هیچ کس با دیگری هیچ حرفی ندارد.

باز صبح شده است تا برویم به جایی که یک سوم زندگی‌مان را در آن می‌گذرانیم. می‌رویم و صدای گام‌هایمان گوش‌هایمان را کر می‌کند. بعد از ساعت‌ها خسته و با گام‌های آرام بازمی‌گردیم و به امید فردایی که دوباره برویم زندگی می‌کنیم و صبح می‌شود.

بستن هیچ ایرادی ندارد

2011-01-26T21:54:00.005Z

وقتی حرفی داری و نمی‌دانی چطور بگویی، خفه شو.

وقتی که حرفی نداری و به زور می‌خواهی آنچه نیست را بگویی،‌ مطمئن شو که خفه شی.

اگر برای تو دو دو تا چهارتاست، بگو تا منم بفهمم

2011-01-26T21:14:00.002Z

امروز از ۲۴۰۰ نفر که در سرویس جهانی بی‌بی‌سی کار می‌کنند، ۶۵۰ نفر بی‌کار شدند. این در کنار هزار جور کاهش بودجه‌ای بوده است که تا حالا دولت ائتلافی گل‌ و ‌بلبلی، موجب شده است که اعمال بشود.

نه به بی‌بی‌سی کار دارم و نه به نظام پزشکی یا پلیس یا آموزش یا هیچ چیز دیگر. چیزی که نمی‌فهمم این است که چطور چنین اقدامی می‌تواند بریتانیا را از مشکل کسری بودجه رها کند؟

خارج شدن از اقتصاد راکد، تا جایی که مغز غیراقتصادی من می‌فهمد، چرخش پول می‌خواهد و در واقع راضی نگاه داشتن طبقه متوسط/ متوسط رو به بالا/ متوسط سرمایه دار، یا هر چیزی که اسمش هست. اما الان ... همین ها هستند که بی‌کار می‌شوند، همین‌ طبقه است که توان خریدش کم می‌شود، کاهش توان مالی همین طبقه است که موجب می‌شود مغازه های عادی کارشان کساد شود. همین‌ها هستند که در آینده‌ی نه چندان دور، حقوق بی‌کاری طلب خواهند کرد. کسانی که قبلا خودشان با مالیاتی که می‌دانند حقوق بی‌کاری طبقه پایین را فراهم می‌کردند... گفتم مغازه‌ها ... اصلا مغازه‌ها مگر مال چه کسانی هستند جز طبقه متوسط بالا ...

هر جور که حساب می‌کنم نمی‌فهمم که پر شدن جیب دولت و سوراخ شدن جیب طبقه‌ای که بزرگ‌ترین قشر جامعه است، چطور می‌تواند به نفع اقتصاد یک کشور باشد. مگر نمی‌گویند که غرب این طبقه را ایجاد کرد تا از آن علیه غالب شدن نظام و اندیشه کمونیستی استفاده کند. آیا بی‌کار کردن این‌همه آدم و از بین بردم این‌ همه شغل در این طبقه، در بلند مدت به معنای از بین بردن این طبقه یا حداقل نزدیک کردن طبقه متوسط و طبقه پایین نیست؟ و اگر هست توجیه‌ش چیست؟ اگر هر روز تعداد بیشتری از اعضای طبقه بالاتر به گروه پایین‌تر بپیوندند وضع اقتصادی افتضاح‌تر نمی‌شود؟

اگر حتی ذره ای اقتصاد کلان می‌دانید، خوشحال می‌شوم برایم توجیه کنید که این رجل سیاسی در مغزشان چه می‌گذرد.

"چراغ‌های رابطه تاریکند‌"

2011-01-24T18:50:00.004Z

می‌خواستم بنویسم نزدیک‌ترین‌های من هستند که آجرهای دیوار دورم را بالا می‌کشند. می‌خواستم بنویسم که تنهایی واقعی را وقتی حس می‌کنم که نزدیک‌ترین‌هایم از درک من عاجز می‌شوند. می‌خواستم بگویم شاید برای دور شدن از نزدیکان است که هر چه سن آدم‌ها بالاتر می‌رود دوردست‌تر می‌شوند و محافظه‌کارتر. می‌خواستم بنویسم که باید یاد بگیرم در معرض نباشم. می‌خواستم هزارتا چیز دیگر هم بنویسم که اتفاقی سری زدم به وبلاگ بوزک و دیدم نوشته

"این آهنگو بذار عکس آدمایی رو که دوست داری باهاش ببین. آرومت می کنه.. خیلی آهنگ مهروبونیه"

گذاشتم و الان دوست‌داشتنی‌ترین‌هایم را تصور می‌کنم... آرومم کرده... اما از همه‌شان، حتی آنهایی که نباید، دلخورم.

هویت زنانه

2011-01-23T19:36:00.002Z

وقتی باهاش در رابطه بودم، اینطور معرفی می‌شدم:
فرگیس، دوست دختر فلانی.

حالا که باهاش در رابطه نیستم، اینطور معرفی می‌شوم:
فرگیس دوست دختر فلانی بود.

اگر ك.س. ندهی

2011-01-23T12:06:00.003Z

بعضا لياقتت برای برخورداری از رفتار انسانی لغو می‌شود.

کم بخور، عمرت را نخور

2011-01-22T11:51:00.000Z

هر از چندی متوجه می‌شوم که دارم هفته‌های باقی مانده تا زمان پرداخت حقوقم را حساب می‌کنم و از نزدیک نبودن آن غصه می‌خورم.
هر بار هم بعد از غصه خوردن، انگشت به دهان می‌مانم از اینکه حاضرم عمرم بگذرد اما پولم واریز شود.

می‌توانم، تعمیم می‌دهم

2011-01-21T22:57:00.000Z

آبلیمو داری، درش باز نمی‌شود؛ پس در واقع نداری.
شلوار داری،‌ کثیف است؛ پس در واقع نداری.
مغز داری، کار نمی‌کند؛ پس در واقع نداری.

از مزاياي وبلاگ

2011-01-10T22:42:00.000Z

موبايلش رو بر نمي دارد. خونه پيغام ميذاري جواب نمي دهد. اسكايپ آفلاين است. ايميل ميدهي خبري نمي شود. دنبال رد پايش تو دنياي مجازي مي گردي؛ گودر آپديت نشده، توييت نكرده، فيس بوك فعال نبوده. از نگراني داري دق مي كني كه يهو وبلاگش رو چك مي كني و مي بيني به به ... گلاب به رويتان ٧٠ تا پست در واقع بالا آورده. نفس راحتي مي كشي و مي گي خب زنده است. پس با خيال تا حدود خوبي راحت، به زندگيت ادامه مي دهي.

نزنی ناقص است

2011-01-01T17:01:00.003Z

این Xxxx آخر تکست مسج ها به جای ارسال بوس شده نشان پایان پیام. 500 تا تکست پشت سر هم هم که بزنی، آخر هر کدامش 3-4 تا اِکس را دارد ...

مُد افسردگی

2010-12-31T00:57:00.000Z

آنقدر عادت کرده اند که حال همه بد باشد، وقتی در جواب احوالپرسی با سرخوشی و انرژی می‌گویم حالم خوب است، همان‌قدر تعجب می‌کنند که مثلا بگویم رئیس جمهور شدم.

چه وضعی است آخه!

دمتان گرم

2010-12-28T22:44:00.001Z

وبلاگ چیز عجیبی است. نویسنده یک سری وبلاگ ها را رسما دوست دارم. یعنی پست‌هایشان را که می خوانم و از تصور حالات و قیافه‌ای که نمیشناسم و او تصویر کرده لبخند به لب‌هایم می‌آید، در بسیاری مواقع متوجه می شوم که در دلم دارم قربون صدقه‌شان هم می روم که در دنیای واقعی این حالتم مخصوص دوست‌های خیلی نزدیک است.

راه حل‌های عملی در نصایح پدرانه

2010-12-27T20:37:00.000Z

- بابا جان هنوز هوا سرده؟
من: بله، هنوز برف‌های حیاتم آب نشده.

- اه بابا جان پس مواظب باش که گل‌هایت از بین نروند!
من: همه‌شان زیر برفند ... چه جوری باید این کار را بکنم؟

- نمی‌دانم دیگه ماشالله خودت بزرگی ببین مواظبت کن خراب نشوند!
من: هممممممممم بااااااااااشه .... با هوارتا لبخندِ پشت تلفنی

وزنِ رفته‌ها

2010-12-27T20:28:00.000Z

کم پیش می‌آید که آدم متوجه گذرِ حال باشد و مطمئن باشد که همین لحظه در گنجینه‌ی خاطرات مغزش بایگانی می شود.

بعضی وقت ها تشخیص اینکه چه چیز خاطره است و کدام خاطره از دیگری بهتر یا بدتر، سخت می‌شود. نمی دانم تنهایی‌ام در استارباکس محله‌ام در لندن، که دیوارهایش با نقاشی کودکان هفت هشت ساله مزین شده، خاطره‌ی خوب من است یا خاطراتم از کافه ماگ جردن که همیشه حداقل سه نفر را شامل می‌شود.

من، منِ تغییر کرده، در آنها ثابتم اما وزن این خاطرات با هم متفاوت است. هر از چندی یکی از دیگری واقعی‌تر و ملموس‌تر می‌شود.

نداشتن لحظه و اطمینان از عدم تکرار آن، وزن خاطره را سنگین‌تر می‌کند اما نمی‌دانم آیا در این مورد هم سنگین‌ترها باارزش‌ترند یا نه؟!

در آموزش وطنی، لذت در کسب مهارت جایی ندارد

2010-12-26T03:42:00.002Z

هنوز نوجوان محسوب می شدم که رفتم کلاس نقاشی. تصویر و رنگ دوست داشتم. صدای کشیده شدن مداد روی کاغذ اما برایم عذاب الهی بود و رنگ روغن، که باید مانند تاپاله بر روی بوم می مالیدی، حالم را بد می کرد. آبرنگ دوست داشتم. رنگ های ملیح روی کاغذ که توی هم حل می شدند و بدون هیچ مرزی تصویر حاصل می کردند، محسورم می کرد.

کلاس رفتم. استاد محترم حتی نگذاشت یک بار به آبرنگ دست بزنم ببینم چه حسی دارد. فرمودند اول مداد رنگی باید کار کنی تا دستت گرم شود و بعد رنگ روغن تا رنگ ها را راحت تر تشخیص بدی و بشناسی و بعد نهایتا آبرنگ کار کنی. می‌گفت اگر به آبرنگ دست بزنی، چون بلد نیستی سرخورده می شی و می‌ترسی و دل‌زده می‌شی. حاصل کار این شد که ادامه ندادم.

یکی از عمده تفاوت‌های سیستم آموزشی فرنگ با ایران در همین است؛ سوژه اصلی دست تو است. هر چی را که بخواهی امتحان کنی می دهند دستت که لمسش کنی، حسش کنی،‌ باهاش ارتباط مستقیم برقرار کنی؛ اگر ساز است، رنگ است، گِل است، سنگ است، نوشتاری است، گفتاری است، انجام دادنی است... هر کوفتی است تو باید حسش کنی و از ذوق حاصل از قدم های اولت استفاده می کنند که به جلو هولت دهند.

چند روز پیش رفتم یک موسسه موسیقی ایرانی که آواز سنتی ایرانی یاد بگیرم. آقای معلم آواز هی می رید به حالم که سخته هااا... تمرین می خواهد هااا... زیاد باید بیای کلاس هااا... باید جدی بگیری هاااا... می گم آقا جان، من که نمی خواهم خواننده بشم، دارم می یام یک تفریحی داشته باشم در کنار کارم و راجع به گوشه و دستگاه و تحریر و کلا آواز چیزهایی یاد بگیرم همین. می گوید بله شما اینجوری می بینی اما من به شما بگم که سخته...

آنقدر هدف را متعالی و دور از دسترس نگه می داریم که هر شب با خیال دست یابی به آن جلو بریم و هر لحظه یادگیری را به طرف زجر کنیم که شاید، شاید، روزی به غایت لذت دست پیدا کند! یادمان می رود که شوق و ذوقی که با ناشیانه انجام دادن آن کار حاصل می شود، انگیزه‌ی جلو رفتن و نایل شدن به هدف را زنده نگاه می‌دارد.

سوزن و جوالدوز

2010-12-22T01:51:00.000Z

هیچ‌کس، کسی را به خاطر نفر سوم از دست نمی‌دهد؛ چیزی بین دو نفر از بین می‌رود و مقصر شناختن نفر سوم راحت‌ترین گزینه است برای کم کردن بار غم هجران.

بلفی و لیلی بیت به من گفت

2010-12-21T04:43:00.002Z

[تزاد] دنیا بزرگ نمی‌شود، آدم‌هایند که سخیف و کوچک می‌شوند.

آرام

2010-12-21T01:10:00.001Z

قهوه تلخ دوست نداری؟ اشکالی نداره. باز هم بریز. آنقدر سیاهیش را به سفیدی شیر اضافه کن که مطمئن شوی هر یک جرعه‌اش می‌تواند ذره‌ای از سیاهی مغزت را در خود حل کند.
[کمک می کند]

عاشقم بر همه "ایران" که همه عالم از اوست!

2010-12-19T19:38:00.003Z

"- شما کجایی‌ای؟
- کُردم.
- پس ایرانی‌ای؟
- نه کُرد عراقم.
- خب ایرانی‌ دیگه."

معمولی‌هایش صلوات...

2010-12-14T06:02:00.000Z

یکی از سخت‌ترین لحظات زندگی زمانی است که می‌بینی با همه تلاش‌هایی که کردی، یک آدم معمولی بیش نیستی.

دنیای گل و بلبل

2010-12-11T21:33:00.001Z

مهم ترین خبرهای جهان در ساعت 9:31 شب به وقت لندن:

- نیویورک: پسر برنارد مدوف به دار آویخته شده (مرگ)

- امریکا: ریچارد هولبروک به شدت مریض است

- هائیتی: دو تن از نامزدهای انتخاباتی نتایج اعلام شده را رد کردند

- سوئد: دو انفجار در استکهلم سوئد رخ داده (مرگ)

- روسیه: درگیری بین طرفداران فوتبال و پلیس (در رابطه با یک مرگ)

- سودان: بخش جنوبی داره مستقل می شه (مرگ)

- پاکستان: یک پزشک به جرم کفرگویی؟ دستگیر شده

- ایتالیا: علیه برلوسکونی تظاهرات شده

- آلمان: درگیری پلیس با دو دزد (مرگ)

- اسکاتلند: وزیر حمل ونقل استعفا کرده

- افغانستان: انفجار در مرکز پلیس (مرگ)

اه اه ...

آرایش و دهان بُزی

2010-12-08T15:26:00.001Z

عکس دوست های قدیمی را روی فیس بوک می دیدم که هر ثانیه از مغزم می‌گذشت که آخه این چه مدل ابرویی است،‌ هوا رفته؟ این چه آرایشی است؟ چرا رنگ صورتش اینقدر با گردنش فرق داره؟ دو سال ایران نرفتم چرا این شکلی آرایش می‌کنند دوستای قدیمی؟ مد است که مد است تو دیگه چرا؟!!

خلاصه در همین حال که اینها از ذهنم می‌گذشت، یکی از همین دوستان یک پیغام برایم روی فیس بوک فرستاد که فرگیس جون رفتی فرنگ چرا این ریختی شدی؟ چرا رنگت پریده؟ چرا به صورتت نمی‌رسی؟ بابا یه کم آرایش کن اون صورتت رنگ بگیرد این چه وضعی است آخه؟!

کاش دکمه داشت انتخاب می‌کردی

2010-12-06T21:42:00.002Z

با اینکه فراموشکار بودن آدمیزاد او را مقاوم می‌کند و باعث می‌شود که در برابر مشکلات نشکند چون بعد از یک مدت دیگر در ذهنش نیستند که او را بشکنند، اما همین فراموشی یکی از عوامل عدم احساس خوشبختی است چون همه بدبختی‌هایت را هم فراموش می‌کنی و مثل سگ دلت برای همه‌شان تنگ می‌شود.